Toz sınırı

Düğümler, harcamaya değmeyecek kadar küçük çıktılar oluşturan işlemleri düşürür; bu da ağın harcanamaz artıklarla dolmasını engeller. Bitcoin Core sınırı, gelecekteki harcamanın sanal baytı başına üç satoshi olarak hesaplar: pay-to-public-key-hash çıktısı için 546 satoshi, yerel SegWit için 294, Taproot için 330. Bir cüzdan bir miktarı göndermeyi reddediyorsa nedeni genellikle bu kuraldır.

Nasıl çalışır

Bitcoin Core toz sınırını her çıktıya ayrı ayrı uygular ve tek bir soru sorar: bu çıktıyı daha sonra harcamak, çıktının değerinden daha pahalıya mı gelir?

Hesaplama, src/policy/policy.cpp dosyasındaki GetDustThreshold içinde yer alır. Düğüm, çıktının defterde durduğu haliyle boyutunu, onu eninde sonunda harcayacak girdinin boyutuna ekler, sonra bunu DUST_RELAY_TX_FEE ile çarpar; bu, kilo-sanal-bayt başına 3.000 satoshi, yani 3 sat/vB değerindeki bir ilke sabitidir. Üç yaygın betik türü için hesabı yapın:

• Bir pay-to-public-key-hash çıktısı 34 bayttır ve harcanması 148 sanal bayt tutar; böylece 3 sat/vB üzerinden 182 vbyte 546 satoshi verir.
• Yerel SegWit çıktısı (bech32, bc1q ile başlar) 31 bayttır ve girdisi yaklaşık 67 vbyte'a indirimli sayılır; bu da 98 vbyte ve 294 satoshi verir.
• Taproot çıktısı (bc1p) aynı indirimli girdiyle 43 bayttır; bu da 110 vbyte ve 330 satoshi verir.

İki ayrıntı önemlidir. Birincisi, bu bir aktarım ilkesidir, uzlaşma kuralı değildir: tozlu bir işlemi olağan kanallar dışında alan bir madenci onu bir bloğa koyabilir ve her düğüm o bloğu kabul eder. İkincisi, OP_RETURN çıktıları muaftır, çünkü harcanamaz oldukları kanıtlanabilir, dolayısıyla ödenecek gelecekteki bir girdi yoktur.

Eşik de hareketsiz kalmıştır, ücret piyasası ise kalmamıştır. 200 sat/vB'lik bir sıçrama sırasında aynı eski tip çıktıyı harcamak kabaca 29.600 satoshiye mal olur; yani ağ onu toz olarak adlandırmadan çok önce ekonomik olarak ölmüştür.

Nerede karşınıza çıkar

Toz sınırı neredeyse hiçbir zaman bir kavram olarak değil, bir hata mesajı olarak karşınıza çıkar.

Cüzdanlar bunu "amount below dust threshold", "output too small" diye ifade eder ya da gönderme düğmesini yalnızca soluklaştırır. Bitcoin Core ve çoğu cüzdan yazılımı bu kuralı para üstüne de sessizce uygular: bir ödemeden kalan tutar eşiğin altına düşecekse cüzdan para üstü çıktısını atar ve kimsenin harcayamayacağı bir şey oluşturmak yerine bu değeri ek ücret olarak madenciye verir.

Borsalar zaten sınırın çok üzerinde durur. Para çekme alt limitlerini kendi talep işleme maliyetleri belirler, ilke değil; bu yüzden 546 satoshiye ulaşmadan çok önce 0,0001 BTC veya 10 dolarlık bir tabana çarparsınız.

Lightning Network kuralın kendi sürümünü taşır. Her kanal bir dust_limit_satoshis değeri üzerinde anlaşır ve BOLT 2, çapa çıktısı kullanan kanallarda en az 354 satoshi ister. Bu sınırın altındaki bir ödeme, taahhüt işleminde hiçbir çıktı almaz: böyle bir ödeme yoldayken kanal zorla kapatılırsa miktar ücret olarak madencilere gider.

Toz sınırı vs toz

Toz bir çıktıdır; toz sınırı çıktılarla ilgili bir kuraldır. Günlük kullanımda toz, bugünkü ücretlerle harcamaya değmeyecek kadar küçük her çıktı anlamına gelir ve bu çizgi mempool her dolduğunda yer değiştirir. Toz sınırı ise hiç hareket etmeyen, sabit bir ilke sabitidir. Bu fark, ağın sorunsuz aktardığı bir çıktıyı elinizde tutup yine de onu harcamayı ekonomik dışı bulmanızın nedenidir.

Toz sınırı vs minimum aktarım ücreti

Minimum aktarım ücreti tüm işlem için bir tabandır ve varsayılan olarak kilo-sanal-bayt başına 1.000 satoshi, yani 1 sat/vB'dir. Toz sınırı tek bir çıktı için bir tabandır ve kasıtlı olarak daha yüksek bir oran kullanır, 3 sat/vB, böylece bir çıktı ancak oluşturulduğu koşullardan biraz daha kötü koşullarda da harcanabilir olacaksa oluşturulur. Bir işlem aktarım ücretini rahatça karşılayıp yine de reddedilebilir, çünkü 200 satoshilik bir çıktı toz kontrolünden geçememiştir.